Matthias & Vero — trouwen in Nieuwkerken-Waas, tussen vliegtuigen, herinneringen en een maïsveld
Sommige koppels komen niet zomaar één keer voor je lens.
Matthias en Vero ken ik namelijk al van in de coronatijd. Toen organiseerde ik mijn voordeurportretten en aan die reeks was ook een wedstrijd verbonden. Zij wonnen die wedstrijd en kregen een fotoshoot cadeau.
En kijk.
Een paar jaar later stond ik opnieuw met mijn camera voor hen. Alleen deze keer niet voor zomaar een fotoshoot.
Op zaterdag 27 juni 2026 gingen ze trouwen.
Van een voordeurportret naar een huwelijksdag
Dat maakt zo’n huwelijk voor mij toch bijzonder.
Je leert mensen op een bepaald moment in hun leven kennen en jaren later mag je plots één van de belangrijkste dagen uit hun verhaal vastleggen.
En Matthias en Vero zijn zo’n koppel waarbij je meteen voelt hoe zorgzaam ze voor elkaar en voor de mensen rondom hen zijn.
Geen grote show.
Wel heel veel aandacht voor elkaar, hun familie en de kleine dingen die ertoe doen.
En dat zou doorheen de hele dag telkens opnieuw naar boven komen.
Trouwen op één van de heetste dagen van het jaar
Warm was het trouwens. Héél warm.
Ze kozen zowat één van de heetste dagen van het jaar uit om te trouwen. Maar het kon de sfeer helemaal niet deren.
Er werd gelachen, genoten en vooral veel beleefd.
En wie ooit een huwelijk heeft meegemaakt tijdens zo’n warme dag weet: op een bepaald moment zoekt iedereen gewoon dat ene kleine stukje schaduw op.
Maar Matthias en Vero? Die genoten. Zoals het hoort.
Iemand die er toch bij was
Er waren die dag ook momenten die veel stiller waren.
De mama van Vero heeft haar dochter jammer genoeg niet meer in het huwelijksbootje kunnen zien stappen.
En op zo’n dag voel je dat gemis.
Net daarom vind ik het zo belangrijk dat daar ook ruimte voor mag zijn.
Niet verstoppen. Niet doen alsof het er niet is.
Ze hebben ervoor gezorgd dat haar mama op haar eigen manier toch aanwezig was tijdens de dag.
Dat zijn voor mij de momenten die verder gaan dan mooie trouwfoto’s.
Een blik. Een herinnering. Even stilstaan.
En weten dat iemand die enorm gemist wordt toch mee deel uitmaakt van het verhaal.
Dat zijn beelden die misschien niet het luidste roepen, maar vaak wel het meeste betekenen.
Vliegtuigen. Heel veel vliegtuigen.
Over het thema van de dag hoefde ik trouwens niet lang na te denken.
Vliegtuigen.
Een leuke verwijzing naar de achternaam van Matthias, die op verschillende plaatsen doorheen de dag terugkwam.
Al moet ik toegeven…
Ik was eigenlijk een beetje verbaasd dat het thema geen darts was.
Voor de insiders.
Die weten precies waarom.
Lunch in Nieuwkerken-Waas
Na het officiële gedeelte ging het richting Pavo in Nieuwkerken-Waas voor de lunch.
Ook daar bleef het vooral gezellig en ongedwongen.
Samen eten, praten, lachen en tijd maken voor de mensen die erbij waren.
Precies zoals Matthias en Vero zijn.
Daarna ging het richting Bagijnhof voor het volgende deel van de dag.
Een huwelijk bij Bagijnhof
Bij Bagijnhof worden niet standaard huwelijken georganiseerd, maar voor Matthias en Vero werd een uitzondering gemaakt.
En met Stefanie, van Bagijnhof, zat de organisatie meteen goed.
Stefanie is namelijk een gewezen weddingplanner en weet dus perfect wat er allemaal komt kijken bij zo’n dag.
Dat voelde je ook.
De receptie vond plaats aan het maïsveld.
Een setting die eigenlijk perfect paste bij de sfeer van de dag. Buiten. Mensen bij elkaar. Een glas in de hand.
Gewoon genieten.
Donderwolken boven het feest
Later op de dag begonnen de wolken zich samen te pakken.
En niet zomaar een paar kleine wolkjes.
Van die donderwolken waarbij je als fotograaf toch af en toe eens naar boven kijkt en denkt:
Gaan we dit droog houden?
Gelukkig viel het uiteindelijk allemaal bijzonder goed mee.
Onder de tent werd gezellig getafeld en toen de avond eenmaal op gang kwam, kon niets het feest nog tegenhouden.
En gefeest werd er. Voluit.
De warmte van overdag, de dreigende wolken, het eten, de vrienden, de familie…
Alles kwam samen in een avond die helemaal bij hen paste.
Niet hoe het eruitzag, maar hoe het voelde
Wanneer ik aan het huwelijk van Matthias en Vero terugdenk, zijn het niet alleen de grote momenten die blijven hangen.
Het is hun verhaal.
Van die eerste ontmoeting tijdens de voordeurportretten in coronatijd tot de dag waarop ik hen jaren later zag trouwen.
Het is Vero’s mama die gemist werd en toch aanwezig was.
De vliegtuigen. Dat maïsveld. De warmte. De dreigende lucht.
De grappen die alleen de insiders begrijpen.
En vooral twee mensen die zichtbaar zorg dragen voor elkaar en voor iedereen rondom hen.
Dat is uiteindelijk wat ik wil bewaren.
Niet alleen hoe hun trouwdag eruitzag.
Maar vooral hoe hij voelde.
Dank je wel, Vero en Matthias, dat ik er opnieuw bij mocht zijn.
Deze keer voor een heel ander hoofdstuk van jullie verhaal.
